ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ ΤΟΥ MACEDOINE BLOG
Αρχειοθήκη ιστολογίου
-
►
2010
(70)
- ► Δεκεμβρίου (4)
- ► Σεπτεμβρίου (6)
- ► Φεβρουαρίου (20)
- ► Ιανουαρίου (11)
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
Ελλάδα και Κύπρος
Σε ένα άρθρο μας που δημοσιεύτηκε στα προηγούμενα “Επίκαιρα”, υποστηρίξαμε ότι η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν άμεσα το φάσμα εθνικών καταστροφών όχι μικρότερων από αυτές που υφίστανται ήδη στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα.
Η κυρίαρχη τάση παραμένει η ίδια και στον τομέα της οικονομικής και στον τομέα της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Είναι η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς μισοαποικίας, αντίστοιχο με αυτό που προβλέπει το Μνημόνιο. Η ελληνική πολιτική ελίτ, αδύναμη ή απρόθυμη να λύσει τα προβλήματα της χώρας κινητοποιώντας τις δυνάμεις του ελληνικού λαού, τείνει τώρα να δώσει τα κλειδιά του κράτους σε ξένες δυνάμεις ή/και “αγορές”. Όμως η οικονομική κρίση, αν δυσκολεύει μια δυναμική εξωτερική πολιτική, την κάνει περισσότερο, όχι λιγότερο αναγκαία.
Οι όροι του Μνημονίου, αν και δύσκολα, παραμένουν, έστω με κόστος, αντιστρέψιμοι, αν κάποια στιγμή κινητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία, συνειδητοποιώντας την εθνική ανάγκη να επαναδιαπραγματευθεί τους επαχθείς, αντικοινωνικούς και αντιαναπτυξιακούς όρους του δανεισμού της και εφόσον δεν έχει πλήρως, μέχρι τότε, λεηλατηθεί η περιουσία και τα αναπτυξιακά εργαλεία του ελληνικού δημοσίου.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τυχόν απώλειες της ελληνικής κυριαρχίας στην Κύπρο και το Αιγαίο. Εκεί, ότι θα χαθεί, θα χαθεί για πάντα. Και με δεδομένη τη γεωπολιτική του ελληνικού χώρου, θα είναι πολύ δύσκολη η επιβίωσή του, με μορφή τουλάχιστον σχετικά ανεξάρτητου κράτους, μετά την απώλεια της Κύπρου ή και του Αιγαίου.
Ο “εχθρός” εντός των τειχών
Στο προηγούμενο άρθρο μας υπογραμμίσαμε ότι ο κεντρικός μηχανισμός, η αιτία μιας ενδεχόμενης μείζονος ήττας στην εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Κύπρου, δεν έχει να κάνει ούτε με την οικονομική κρίση της Ελλάδας, ούτε με τον συσχετισμό δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας. Εμπεριέχεται αντιθέτως στις ίδιες τις ρυθμίσεις που επιδιώκουν Αθήνα και Λευκωσία, στον τρόπο που οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Χριστόφια πολιτεύονται. Ο “εχθρός” είναι, τρόπον τινά, εντός των πυλών, ή πάντων ο εντός των πυλών είναι πιο επικίνδυνος από τον εκτός!
Κράτος-παραδοξότητα η ελληνική πρόταση στην Κύπρο
Στο ζήτημα του κυπριακού, που είναι η καρδιά της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, επιδίωξη του Κυπρίου Προέδρου είναι η δημιουργία ενός παράξενου, sui generis μορφώματος, που ισοδυναμεί με ασταθές προτεκτοράτο. Θα πρόκειται για ένα κράτος του οποίου θα προεδρεύει εναλλάξ ‘Ελληνας και Τούρκος Πρόεδρος, θα υπάρχει εναλλάξ ελληνική και τουρκική πλειοψηφία στον μηχανισμό λύσης των αντιθέσεων, η ψήφος των πολιτών θα σταθμίζεται ανάλογα με την εθνότητά τους (!!!), το δε μόρφωμα δεν θα διαθέτει το κύριο χαρακτηριστικό των κρατών, το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο της, τις ένοπλες δυνάμεις. Ξένος δικαστής θα έχει καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας.
Αυτές είναι οι προτάσεις Χριστόφια με τις οποίες διαφωνεί ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος της Κύπρου, περιλαμβανομένων των κομμάτων χάρη στις ψήφους των οποίων εξελέγη ο Kύπριος Πρόεδρος, και, όπερ και σοβαρότερο, η κοινή γνώμη, ο λαός που θα κληθεί να ζήσει σε αυτό το κράτος! Βρισκόμαστε έτσι, εκτός των άλλων, στον τραγέλαφο, άλλα να θέλουν οι Κύπριοι πολίτες κι άλλα να διαπραγματεύεται η ηγεσία τους, με προφανώς πολύ επικίνδυνες τελικές συνέπειες. Στην πραγματικότητα άλλωστε, οι προτάσεις Χριστόφια νομιμοποιούν τη διχοτόμηση εν ονόματι της αποτροπής της, αφού προβλέπουν ουσιαστικά τη διάλυση της σημερινής Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από δύο ξεχωριστά κρατίδια σε ασταθή ισορροπία μεταξύ τους.
Μια τέτοια λύση είναι καταστροφική όχι τόσο γιατί δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, αλλά γιατί στερεί τους Ελληνοκυπρίους, 82% του πληθυσμού του νησιού, από την προστασία ενός κανονικού κράτους, που είναι η κυριότερη προϋπόθεση για την ασφαλή επιβίωσή τους. Και όταν λέμε κανονικό κράτος εννοούμε βέβαια την αρχή της πλειοψηφίας, που μπορεί να περιορίζεται αλλά όχι να καταργείται και το δικαίωμα και μέσο άσκησης κυριαρχίας και αυτοάμυνας. Από την άποψη αυτή, μια τέτοια λύση είναι πολύ χειρότερη και από την πλήρη διχοτόμηση, που συνιστά μεν ακρωτηριασμό της Κύπρου, έχει όμως τουλάχιστο το πλεονέκτημα να αφήνει τους Ελληνοκύπριους υπό την προστασία κανονικού και αναγνωρισμένου κράτους.
Αν οι Ελληνοκύπριοι, προκειμένου να λύσουν το κυπριακό και να ικανοποιήσουν τη μειονότητα του 18%, θεωρούν ότι πρέπει όντως να εισάγουν τόσο ειδικές ad hoc ρυθμίσεις, όπως αυτές του σχεδίου Ανάν ή των προτάσεων Χριστόφια, που δεν βρίσκει κανείς παρά στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (εκεί όμως τουλάχιστο βομβάρδισαν τους Σέρβους για τις δεχθούν, δεν τις πρότειναν μόνοι τους!), τότε ας τις προτείνουν για την τουρκοκυπριακή ζώνη. Ας μην εφαρμόζεται εκεί η αρχή της πλειοψηφίας, ας περιορίσουν εκεί την κυριαρχία της, ας βάλουν εκεί τους ξένους δικαστές και τις εναλλάξ παραδοξότητες. Είναι δυνατόν όμως να θέλουν να καταργήσουν την κυριαρχία τους επί αυτών των ιδίων, στην ίδια την κοινή ζώνη και στο σύνολο του κράτους;
Πρέπει να τονισθεί ότι το κυπριακό δεν αφορά μια τοπική κυπριακή ρύθμιση. Αφορά τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας, όχι μόνο γιατί το νησί κατοικείται από ¨Ελληνες και η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη, αλλά κυρίως γιατί τυχόν ασταθής ρύθμιση θα καταστήσει την Αθήνα εσαεί όμηρο της καλής θέλησης Ουάσιγκτον, ¨Αγκυρας, Λονδίνου, αν όχι και Ισραήλ, για να μη βρεθεί με μισό εκατομμύριο πρόσφυγες στον Πειραιά.
Παραπομπή στη Χάγη
Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στο Αιγαίο με την ελληνική “στρατηγική”. Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι διαπραγματεύεται με την Τουρκία την σύνταξη συνυποσχετικού για την προσφυγή στη Χάγη προς οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, κάτι που διαψεύδει η ‘Aγκυρα, κάνοντας λόγο για διάλογο εφ’ όλης της ύλης. Η θέση αυτή διατυπώθηκε από την ελληνική διπλωματία στη δεκαετία του 1970, όταν δηλαδή δεν ίσχυε η συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, δεν είχε κατοχυρωθεί η έννοια της ΑΟΖ, δεν είχαν διατυπωθεί εδαφικές διεκδικήσεις σε νησιά του Αιγαίου και δεν είχε ψηφισθεί τουρκική απειλή πολέμου για την επέκταση των χωρικών υδάτων.
Υπό τις σημερινές συνθήκες, και εφόσον η Τουρκία δεν αίρει τις εδαφικές διεκδικήσεις, τυχόν προσφυγή στη Χάγη θα συμπαρασύρει την εξέταση της κυριαρχίας επί των νήσων και βραχονησίδων που διεκδικεί η ¨Αγκυρα. Αν γίνει με το σημερινό εύρος χωρικών υδάτων συνομολογεί παραίτηση της Αθήνας από το δικαίωμα επέκτασής τους. ¨Οσο για την αμεροληψία του Δικαστηρίου της Χάγης, και μόνο η τελευταία απόφασή του για το Κόσοβο καθιστά περιττή τη συζήτηση, για όσους τουλάχιστον δεν επιδιώκουν την εξαπάτηση του ελληνικού λαού.
Με το στανιό η Τουρκία στην ΕΕ
Με ιδιαίτερο φανατισμό η κυβέρνηση Παπανδρέου υποστηρίζει επίσης τη διεύρυνση της ΕΕ στα Βαλκάνια και την Τουρκία. Η θέση αυτή του ΠΑΣΟΚ, ειρήσθω εν παρόδω, είναι ένας σημαντικός λόγος που είναι τόσο εχθρική απέναντι στην κυβέρνηση της Αθήνας η Γερμανή Καγκελλάριος Μέρκελ, με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.
Η διαρκής ευρωπαϊκή διεύρυνση είναι μια κεντρική ατλαντική-νεοφιλελεύθερη πολιτική, που οδηγεί στην πολιτική διάλυση της Ευρώπης, ενισχύοντας τις τάσεις κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους. ¨Ηδη άλλωστε η μεγάλη διεύρυνση στην Ανατολική Ευρώπη περίπου διέλυσε την ΕΕ, ενώ, αν κρίνουμε από τα όσα συμβαίνουν σε Ελλάδα, Ουγγαρία, Λεττονία, Ρουμανία κλπ. είναι αμφίβολο το αν συμβάλλει στην ευημερία των εντασσομένων. ‘Ενα μεγάλο στρατηγικό πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι ότι ανήκει σε μια ισχυρή λέσχη όπου δεν ανήκει η Τουρκία, πλεονέκτημα που ακυρώνει όμως η τουρκική ένταξη. Αν άλλωστε το κριτήριο της εμπειρίας ωφελεί σε κάτι, τότε διαπιστώνουμε εύκολα ότι, από το 1999, που η Αθήνα υποστηρίζει την ένταξη της ‘Αγκυρας, πολλαπλασιάστηκαν και οι τουρκικές διεκδικήσεις και οι αγγλοαμερικανικές απαιτήσεις να λυθούν όπως-όπως κυπριακό και ελληνοτουρκικά.
Θα επιχειρήσουμε να δείξουμε σε επόμενο άρθρο γιατί οι αρνητικές συνέπειες λάθος στρατηγικών πολλαπλασιάζονται από τον τρόπο που επιχειρούν να τις υλοποιήσουν οι κυβερνήσεις Χριστόφια και Παπανδρέου, αφοπλίζοντας το ελλαδικό και κυπριακό διπλωματικό οπλοστάσιο και κινδυνεύοντας να προκαλέσουν εντός του επομένου εξαμήνου τη σοβαρότερη πολιτικο-διπλωματική ήττα του ελληνισμού μετά το 1974.
Επίκαιρα, 5.8.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Σάββατο 7 Αυγούστου 2010
Israeli organ-trafficking network
- Published 14:00 06.08.10
- Latest update 14:00 06.08.10
- Report: Israeli suspected of running Ukraine organ trafficking ring According to Army Radio, the ring recruited potential kidney donors online, paying $10,000 per kidney, before sending the organs to Israel.
An Israeli man was arrested Friday for allegedly running an organ trafficking network in the Ukraine, Army Radio reported.
| Illustration. Police arrested Monday 24-year-old suspected of sexually abusing young girls. |
| Photo by: Archive |
The Israeli, whose name was not revealed, was arrested by Ukrainian police along with 12 other people.
According to the report, the network operated for over three years and recruited donors via the internet. Most of the donors were young women who agreed to sell a kidney for $10,000.
The organs were then allegedly transferred to Israelis in need of a kidney transplant, which cost over $200,000, said the head of the Ukrainian organization for combating human trafficking during a press conference following the arrests.
Ukrainian police estimated that the network made a gross sum of $40 million.
The facility in which the alleged operations for extracting the kidneys took place denied the allegations........
By Press-TV Service Tags:Home > Middle East > Palestine
![]() |
Ukrainian authorities said on Friday that twelve people, most of them Israelis, were arrested for taking part in a scheme to recruit organ donors from Ukraine and other former Soviet countries via internet and transplant the organs into Israelis who had ordered them in advance.
The network, which sought mostly kidneys, offered as much as USD 10,000 per body part and according to Ukraine's interior ministry most of the organ donors were impoverished young women.
The head of the ministry's department on human trafficking, Yuriy Kucher, said the transplant surgeries, which cost up to USD 200,000 an operation, were performed in Kiev, Azerbaijan and Ecuador.
Four surgeons are among the arrested. The Israeli head of the ring was arrested last month.
Initial investigations revealed that the ring's profits totaled an estimated USD 18 million a year. The illegal network was operating for three years.
Those arrested could face up to 15 years in prison if convicted of human trafficking.
The latest Israeli-involved organ scandal comes nearly four months after another organ trafficking ring was discovered in Israel, which offered USD 100,000 for kidneys in its advertisements in local newspapers.
While the organization sold the kidneys for USD 140,000, some of the organ donors received no money after their kidneys were removed in countries, including Azerbaijan and the Philippines.
A retired Israeli army brigadier general and two lawyers were arrested in connection with this trafficking.
HM/HGH/MMN
| Share : | Del.icio.us | Digg | Facebook | Newsvine | Reddit | Mixx | Twitter | StumbleUpon |
The views expressed and the links provided on our comment pages are the personal views of individual contributors and do not necessarily reflect the views of Press TV.
Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
1930 το 2010
Παρά την τρέχουσα παγκόσμια κρίση, οι κυβερνήσεις, με ποδηγέτηση των τραπεζών, εξωθούν τις οικονομίες σε βαθύτερο αδιέξοδο, με πρόσθετη λιτότητα, περικοπές δαπανών, μισθών, συντάξεων. Ενώ η κρίση εμφανίστηκε παντού ως υστέρηση ζήτησης έναντι της παραγωγής, εν τούτοις γενικεύονται σήμερα πολιτικές επιλογές που συρρικνώνουν ακόμη περισσότερο τη ζήτηση, με πρόσχημα την καταπολέμηση ελλειμμάτων και την υποθετική αποκατάσταση εμπιστοσύνης των αγορών χρήματος. Για τις δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες, το εγχείρημα αποβαίνει αδιέξοδο και αυτοκαταστροφικό: καταλύονται σήμερα κοινωνικές και θεσμικές προϋποθέσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος, το κοινωνικό κλίμα δηλητηριάζεται, με συνέπεια ουδείς δείκτης εμπιστοσύνης να βελτιώνεται. Η μεταπολεμική εμπειρία ταχύρρυθμης ανάπτυξης διδάσκει ότι το κλίμα εμπιστοσύνης ισχύει ταυτόχρονα για όλες τις τάξεις: δεν είναι δυνατόν η εμπιστοσύνη της μιας να βασίζεται στον φόβο και πανικό των υπολοίπων. Εάν ο καπιταλισμός απέκτησε ιστορικά λαϊκά ερείσματα, αυτό το οφείλει στην εξασφάλιση απασχόλησης, σχετικής ευημερίας και δημοκρατίας για το σύνολο των πολιτών. Εάν σήμερα αυτή η ικανότητά του αναστέλλεται, εάν η απασχόληση και η ευημερία παραχωρούν τη θέση τους σε μαζική ανεργία και δυσπραγία μεγάλης κλίμακας, η δημοκρατία αναιρείται, ο καπιταλισμός χάνει νομιμοποίηση και λαϊκά ερείσματα.
Οσο οι προβλέψεις για την οικονομία χαμηλώνουν τόσο οι κοινωνικές διαμάχες οξύνονται και ο πυρετός ανέρχεται. Στην Ευρώπη επικρατεί «μετεωρολογική αντίληψη» της οικονομίας: ατελείωτες θυσίες, υπό την ατεκμηρίωτη υπόθεση ότι, με την αναίρεση του κοινωνικού κράτους, βελτιώνεται η εμπιστοσύνη των κεφαλαιούχων. Ο βρετανικός «Σάντεϊ Τέλεγκραφ» σημειώνει επιγραμματικά: «Δεν λέμε ότι πρέπει το κοινωνικό κράτος να μετατραπεί άμεσα σε αστυνομικό, όμως είναι γεγονός ότι η ιδέα του κοινωνικού κράτους ηχεί πλέον στην εποχή μας ως ιστορικά ξεπερασμένη. Για μέγιστο τμήμα του λαού, το κοινωνικό κράτος είναι πλέον συνώνυμο ανεπάρκειας, καταστολής, αυταρχισμού». Η «συντηρητική επανάσταση», που ευθύνεται για τη σημερινή κρίση και το διαγραφόμενο αδιέξοδο, σηκώνει σήμερα κεφάλι, λόγω του ιδεολογικού κενού της άλλης πλευράς, και προωθεί ακόμη περισσότερο διαβρωτικές επιλογές, ως δήθεν «θεραπευτική αγωγή» απεμπλοκής από το αδιέξοδο, στο οποίο η ίδια έχει καθηλώσει το παγκόσμιο σύστημα. Με την εμμονή στην επιλογή της παγκοσμιοποίησης, διαβάλλει την έννοια του κράτους-έθνους, αλλά και εκείνες της κοινωνίας και του κοινωνικού κράτους, όπως επίσης της συλλογικής δράσης, των εργατικών ενώσεων, των εθνικών διαπραγματεύσεων και εν τέλει των δημοκρατικών θεσμών, ακόμη και της απονομής δικαιοσύνης. «Ο λαός παραμένει αμαθής, μόνον οι ειδικοί γνωρίζουν, οι εξουσίες οφείλουν να επιλέγουν το σωστό, ανεξάρτητα από πολιτικό κόστος, δηλαδή ανεξάρτητα από τη λαϊκή αποδοκιμασία των επιλογών τους». Πώς αλλιώς δυσφημείται το πολιτικό σύστημα στη λαϊκή συνείδηση;
Το 1930 εξετιμάτο ότι 99% των κεφαλαίων στην ηπειρωτική Ευρώπη, με επίκεντρο τη Γερμανία, είχαν μετεγκατασταθεί στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και μόνον 1% παρέμεναν στην παραγωγική. Η μαζική ανεργία έπληττε κατ' εξοχήν κλάδους αιχμής, που είχαν, όπως και σήμερα, περισσότερο «παγκοσμιοποιηθεί». Με δόγμα την άμεση καταπολέμηση των ελλειμμάτων, με την επιλογή του αποπληθωρισμού (deflation) προς ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της πραγματικής αξίας του νομίσματος, η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων διεσφάλιζε υψηλές χρηματικές αποδόσεις, αλλά με απαράκαμπτο τίμημα την καταστροφή της παραγωγικής οικονομίας. Παράλληλα, πυροδοτούσε την αποδόμηση των κοινωνιών, την εξαθλίωση εκατομμυρίων εργατικών οικογενειών, εκτρέφοντας κοινωνική αντίδραση που θα επέστρεφε με τη μορφή του ναζισμού. Το κοινωνικό χάος, η δυσφήμηση της αριστεροδεξιάς πολιτικής συναίνεσης οδήγησαν σε κοινωνική απόγνωση και μαζική αντιδημοκρατική ριζοσπαστικοποίηση, με ορόσημο την παράδοση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στον Χίτλερ τον Φεβρουάριο του 1933.
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κυβερνούσε τη Γερμανία κατά το 1930-1932, όμως έθετε απόλυτη προτεραιότητα την προληπτική καταπολέμηση του πληθωρισμού, τις περικοπές δαπανών και μισθών, ανάγοντας τη μαζική ανεργία σε θετική προϋπόθεση εξισορρόπησης των ελλειμμάτων. Το Κ.Κ. Γερμανίας επαναλάμβανε με τη σειρά του αναλύσεις του μαρξιστή Ροδόλφου Χίλφερντιγκ, που στο παρελθόν θαύμαζε ο Λένιν: «Οποιος αναζητεί θεραπεία στην ασθένεια του καπιταλισμού δεν είναι μαρξιστής» και «η εργατική τάξη δεν είναι γιατρός του ετοιμοθάνατου καπιταλισμού». Μόνο μια μικρή ομάδα μελετητών των γερμανικών συνδικάτων, γύρω από τον ρωσικής καταγωγής Βλαδίμηρο Βοϊτίνσκι (1885-1960), διεκήρυσσε ότι η καταπολέμηση της κρίσης αρχίζει με την εξασφάλιση απασχόλησης στους ανέργους. Πριν από τους Ρούζβελτ και Κέινς, διεκδίκησαν πολιτική παγκόσμιας ανάκαμψης με διεθνή συντονισμό και, εν αδυναμία διεθνούς συνεννόησης, μεγάλα δημόσια έργα στη Γερμανία, χρηματοδοτούμενα με χρήμα πέραν των αντικρισμάτων χρυσού της χώρας. Οι Σοσιαλδημοκράτες απέρριψαν τις προτάσεις, διαβλέποντας σε αυτές κίνδυνο πληθωρισμού και εν δυνάμει πορεία ρήξης της Γερμανίας με τη διεθνή κοινότητα. Το Κ.Κ. τις απέρριψε επίσης ως «μεταρρυθμιστικές» και «μικροαστικές». «Τα τρόφιμα σαπίζουν στις αποθήκες, ενώ Γερμανοί πεθαίνουν από πείνα», απορούσε ο Φριτς Μπάαντε, μέλος των «Μεταρρυθμιστών», στιγματιζόμενος ως «ηλίθιος» από το Κ.Κ. Αλλος επίσης «ηλίθιος» ήταν ο Φριτς Τάρνοβ, ο οποίος υποστήριξε ότι «οι χαμηλοί μισθοί καταδικάζουν την οικονομία σε υπολειτουργία και μόνον οι υψηλοί μισθοί τής εξασφαλίζουν υψηλό δυναμισμό». Εν τούτοις, στις ΗΠΑ, τρίτος «ηλίθιος», ονομαζόμενος Χένρι Φορντ, επρόκειτο να σφραγίσει με «ηλιθιότητα» και φυσικά με το αζημίωτο την υψηλότερη ανάπτυξη στην ιστορία του καπιταλισμού. Η επαχθής «καυτή πατάτα» της απασχόλησης εκχωρήθηκε τελικά στους ναζί και αυτοί επελήφθησαν του προβλήματος μέσω κρατικών δαπανών προς πολεμικές βιομηχανίες. Ποιος από τους Γερμανούς και Ευρωπαίους πρωταγωνιστές και κομπάρσους της εποχής εκείνης μπορεί να ισχυριστεί ότι παρέμεινε αθώος και αμέτοχος της τραγωδίας που ακολούθησε;
kvergo@gmail.com
1930 το 2010
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Κυριακή 1 Αυγούστου 2010
Monsanto in Haiti
Haitian Peasants March against Monsanto Company for Food and Seed Sovereignty- By La Via Campesina
On June 4th about ten thousand Haitian peasants marched to protest U.S.-based Monsanto Company’s ‘deadly gift’ of seed to the government of Haiti. The seven-kilometer march from Papaye to Hinche—in a rural area on the central plateau—was organized by several Haitian farmers’ organizations that are proposing a development model based on food and seed sovereignty instead of industrial agriculture. Slogans for the march included “long live native maize seed” and “Monsanto’s GMO & hybrid seed violates peasant agriculture.”
The poorest country in the Western Hemisphere, Haiti shares the Caribbean island of Hispaniola with the Dominican Republic. About 65 percent of Haiti’s population lives in rural areas as subsistence farmers. On January 12 2010, a devastating earthquake leveled Haiti’s capital city Port au Prince, and 800,000 urban refugees migrated to rural areas. According to Chavannes Jean-Baptiste, coordinator of the Papaye Peasant Movement (MPP) and a member of La Via Campesina’s international coordinating committee, “there is presently a shortage of seed in Haiti because many rural families used their maize seed to feed refugees.”
With sales of $11.7 billion in 2009, U.S.-based transnational corporation Monsanto Company is the world’s largest seed company, controlling one-fifth of the global proprietary seed market and 90 percent of seed patents from agricultural biotechnology. In May Monsanto announced that it had delivered 60 tons of hybrid seed maize and vegetables to Haiti, and over 400 tons of its seed (worth $4 million) will be delivered during 2010 to 10,000 farmers. The United Parcel Service is providing transport logistics, while Winner—a $127 million project funded by the U.S. Agency for International Development (USAID) and focused on ‘’agricultural intensification’—is distributing the seed.[i] Monsanto stated that it made the decision to donate seed to Haiti at the World Economic Forum in Davos, Switzerland: “CEO Hugh Grant and Executive Vice President Jerry Steiner attended the event and had conversations with attendees about what could be done to help Haiti.”[ii] It is unclear whether any Haitians were included in the conversations in Davos.
Some have charged that the Monsanto representative in Haiti is Jean-Robert Estimé, who served as foreign minister during the brutal 29-year Duvalier family dictatorship.[iii] While Monsanto vehemently denies this claim[iv], Estimé is included in an email exchange about the donation between Elizabeth Vancil, Director of Global Development Partnerships at Monsanto and Emmanuel Prophete, a Haitian agronomist working for the Minister of Agriculture.[v] The domain for Estimé’s email address is Winner (www.winner.ht), which implies he works for the U.S. government.
The Haitian rural organizations consider Monsanto’s seed donation part of a broader strategy of U.S. economic and political imperialism. “The Haitian government is using the earthquake to sell the country to the multinationals,” stated Jean-Baptiste. Vancil stated that opening up Haitian markets to Monsanto’s products “would be good.”[vi]
Monsanto emphasizes that its donated seed is hybrid and not genetically-modified (GM).[vii] However, reliance on hybrid seed will erode Haitian farmers’ food sovereignty and self-reliance; Monsanto acknowledges that they will be unable to save seed to plant in the future[viii], and must pay annually for the seed. Even the donated seed must be purchased—Monsanto donated the seed to the Haitian government, which is charging farmers for the seed. “Providing an outright donation of seed would undercut one of the basic pieces of Haiti’s agricultural and economic infrastructure,” says Monsanto.[ix] USAID’s Winner program is distributing the seed through farmer association stores, which will use the revenue to reinvest in other inputs, and help “farmers decide whether to use additional inputs (including fertilizer and herbicides) and…how to handle next year’s planting season.” [x] This implies that the farmer associations will use the proceeds from the seed sales to purchase Monsanto seed and inputs in future seasons.
Haiti’s agricultural sector has already been decimated by U.S. interference. In 1991, Jean Bertrande Aristide, Haiti’s first democratically-elected president, was removed in a U.S.-supported military coup. As a condition for his return, the U.S. government, IMF and World Bank required that Aristide open up Haiti to free trade. Tariffs on rice (Haiti’s staple grain) were reduced from 35 to 3 percent, government funding was diverted away from agricultural development to the nation’s foreign debt, and subsidized rice from Arkansas (it was the Clinton administration) flooded the Haitian market. Haitian rice farmers were decimated,[xi] and today almost all of the rice consumed in Haiti is imported. Sacks marked ‘U.S. Rice’ are everywhere in the markets and neighborhood stores, on peoples’ heads and the backs of mules.
The U.S. government is now undermining Haiti’s food system from the ground. A letter from the Haitian Minister of Agriculture to Monsanto implies that GM seed may have been offered in addition to hybrid. “In the absence of a law regulating the use of genetically-modified organisms (GMO) in Haiti, I am not at liberty to authorize the use of Roundup Ready seed or any other GMO material,” stated Juanas Gue, Haitian Minister of Agriculture, in a letter to Monsanto. [xii]
Monsanto has already proven the length it will go to open new markets in developing countries for its GM seed and toxic chemicals. In 2005, Monsanto was found guilty by the U.S. government of bribing high-level Indonesian officials to legalize GM cotton.[xiii] Evidence indicates that in Brazil in 2004, Monsanto sold a farm to a senator for one-third of its value in exchange for his work to legalize glyphosate, the world’s most widely used herbicide (sold by the corporation as Roundup), that is in a class of highly-toxic chemicals called endocrine disruptors. In 2008, Brazil began spraying the most agricultural chemicals in the world—more than even the US[xiv]
“The entrance of Monsanto’s transgenic products into Brazil happened illegally,” says Paulo Almeida, a member of the Brazilian Movement of Landless Rural Workers who has been in Haiti since 2009 on a solidarity brigade organized by Via Campesina-Brasil. “We know what is happening with this donation is the implementation of the so-called Green Revolution, with all of the inputs for seed, chemicals, etc. But the Green Revolution isn’t possible here in Haiti. There is no way to survive with monoculture here.”
Development of industrial agriculture in Haiti is related to plans to develop an export-oriented agrofuels industry in the country. In 2007 USAID published a report on the ‘prospects for solid and liquid biofuels in Haiti’.[xv] The Inter-American Development Bank’s Haiti strategy document for 2007-2011 states that removing “obstacles to export of agricultural products are a top priority,” and that “biofuel promotion is being explored specifically.”[xvi]
The hybrid seed maize donated by Monsanto was treated with the fungicide Maxim XO, and the calypso tomato seed were treated with thiram, a fungicide so toxic that the U.S. government requires agricultural workers to wear protective clothing when handling seed treated with it. Monsanto’s communications to the Ministry of Agriculture contains no explanation of the danger of these chemicals, or any offer of special clothing or training for Haitian farmers.[xvii]
The Obama administration has a hypocritical and inconsistent policy on Monsanto and GM crops. When the Obamas moved into the White House they planted an organic garden, presumably as a positive example of food and agriculture systems. In March of this year, the administration convened public anti-trust hearings on competitiveness in the U.S. seed market, but it has yet to publish its conclusions. Despite this sign of concern, Monsanto continues to monopolize 60 percent of the entire seed maize market and 80 percent of the GM seed maize market in the United States.
On June 21st the U.S. Supreme Court ruled on the historic case Monsanto Co. vs Geertson Seed Farms, its first case about a GM crop. The case focused on the environmental and economic impacts of genetic contamination of organic seed with pollen from GM crops. “The Justices’ decision today means that the selling and planting of Roundup Ready Alfalfa is illegal,” said Andrew Kimbrell of the Center for Food Safety. “It’s a significant victory in our ongoing fight to protect farmer and consumer choice, the environment and the organic industry.”
Yet the Obama administration is firmly promoting the interests of U.S. agricultural biotechnology transnational corporations abroad. At the Biotechnology Industry Organization’s annual convention in May, Jose Fernandez, assistant secretary for the Bureau of Economic, Energy and Business Affairs, stated that the U.S. State Department (which controls USAID) will aggressively confront critics of agricultural biotechnology.[xviii]
“The entrance of Monsanto into Haiti will spell the disappearance of the peasants,” said Doudou Pierre Festil, a member of the Peasant Movement of the Congress of Papaye and coordinator for the National Haitian Network for Food Sovereignty and Security. “If Monsanto’s seed comes into Haiti, the seed of the peasants will disappear. Monsanto’s seed will create health and environmental problems. Thus it is necessary for us to struggle against this project of death that would do away with the peasants.”
Contamination of Haitian maize with pollen from Monsanto’s hybrid corn will also occur, and could render the Haitian varieties unusable for saving and replanting, forcing farmers to become dependent on purchasing hybrid seed from the corporation.
“If the U.S. government truly wants to help Haiti, it would help the Haitians to build food sovereignty and sustainable agriculture, based on their own native seed and access to land and credit. That is the way to help Haiti,” says Dena Hoff, a diversified organic farmer in Montana and member of Via Campesina’s international coordinating committee.
The United Nations estimates that 75 percent of the world’s plant genetic diversity has been lost as farmers have abandoned their local seed for genetically-uniform varieties offered by transnational corporations, and as GM and hybrid seed have contaminated native varieties. Genetic homogeneity increases farmers’ vulnerability to sudden changes in climate and the appearance of new pests and diseases, while seed agrobiodiversity—with myriad local seeds adapted to different microclimates, altitudes and soils—is fundamental for adapting to climate change.
Critics of Monsanto’s donation argue that the best way to ensure enough seed for Haiti is through the collection, conservation and propagation of local, native varieties in community seed banks. Haiti’s native seed varieties have developed and adapted to the different regions of Haiti over generations, in tandem with its people. Saving and replanting seed strengthens crops’ genetic plasticity, e.g. their capacity to adapt rapidly over generations to changing growing conditions, and also increases agrobiodiversity.
If the U.S. does not get its policy for Haiti right this time, there will not be another chance. Given the extent of food insecurity and environmental degradation in Haiti, the country must adopt a policy for food sovereignty to establish a sustainable foundation for the survival of its people and biodiversity. Ninety-eight percent of Haiti’s original tropical forest cover has been lost, there is widespread soil erosion, and desertification is increasing. Haiti cannot sustain further ecological destruction from the imposition of industrial agriculture, which will increase the use of chemicals, deforestation and loss of biodiversity.
Alternatively, if the Obama administration supports a policy of food sovereignty in Haiti, the country could construct a model food system that could feed all Haitians, increase biodiversity and ecological resilience, and contribute to local, sustainable economic development. Recent research by agroecologists at the University of Michigan shows that sustainable, small-scale farming is more efficient at conserving and increasing biodiversity and forests than industrial agriculture.[xix] In order to implement a policy for food sovereignty, Haiti must develop without Monsanto’s seed.
Fortunately, Haitian peasants have a long history of resistance and struggle. In 1804 Haiti became the first colony in the Western Hemisphere to have a successful slave revolt, which resulted in the first independent state ruled by Africans. Haiti became a global pariah to the emerging superpowers.
“We defend peasant agriculture, we defend food sovereignty, and we defend the environment of Haiti until our last drop of blood,” states the Final Declaration of the march against Monsanto. “We commit to unite our forces to change this anti-peasant, anti-national state. We want to construct another kind of state, a state that defends peasant agriculture, a state that assists the rural men and women in the protection of the environment, and the conservation of soil and forest.” [xx]
Speaking from a stage in Charlemagne Péralte plaza, named for the Hinche-born leader of an armed movement against the 1915-1934 U.S. occupation of Haiti, Jean-Baptise symbolically set Monsanto seed on fire, while others began to distribute packets of native seed maize to the cheering crowd. “We have to fight for our local seed,” Jean-Baptiste told them. “We have to defend our food sovereignty.” [xxi]
[i] PR Newswire. “Monsanto Company Donates Conventional Maizeand Vegetable Seed to Haitian Farmers to Help Address Food Security Needs.” May 13 2010. http://www.prnewswire.com/news-releases/monsanto-company-donates-conventional-corn-and-vegetable-seed-to-haitian-farmers-to-help-address-food-security-needs-93713444.html.
[ii] Monsanto Company. “Monsanto donates maizeand vegetable seed to Haiti.” Monsanto Blog May 13 2010. http://www.monsantoblog.com/2010/05/13/monsanto-donates-seed-to-haiti/. Accessed June 7 2010.
[iii] Urfie, Fr. Jean-Yves. “A new earthquake hits Haiti: Monsanto’s deadly gift of 475 tons of genetically-modified seed to Haitian farmers.” Global Research. Canada. May 11, 2010.
[iv] Monsanto Company. “Haiti seed donation timeline.” http://www.monsanto.com/features/helping_haitian_farmers_timeline.asp. Accessed June 15 2010 @ 10:46 EST.
[v] Email exchange dated April 1st between Elizabeth Vancil and Emmanuel Prophete, in which Jean Robert Estimé is included at a Project Winner email domain.
[vi] Katz, Jonathan M. “Monsanto gives Haiti $4 million in hybrid seed.” Associated Press. May 14, 2010. http://www.politicalfriendster.com/showConnection.php?id1=6093&id2=238.
[vii] Monsanto Company. “Five answers on Monsanto’s Haiti seed donation. Monsanto blog May 20 2010. http://www.monsantoblog.com/2010/05/20/five-answers-monsanto-haiti/.
[viii] Katz, Jonathan M. “Monsanto gives Haiti $4 million in hybrid seed.” Associated Press. May 14, 2010. http://www.politicalfriendster.com/showConnection.php?id1=6093&id2=238.
[ix] Monsanto Company. “Monsanto donates maizeand vegetable seed to Haiti.” Monsanto Blog May 13 2010. http://www.monsantoblog.com/2010/05/13/monsanto-donates-seed-to-haiti/.
[x] Monsanto Company. “Five answers on Monsanto’s Haiti seed donation. Monsanto blog May 20 2010. http://www.monsantoblog.com/2010/05/20/five-answers-monsanto-haiti/.
[xi] Holt-Gimenez, Eric. “Haiti: roots of liberty, roots of disaster.” Huffington Post, January 21 2010. http://www.huffingtonpost.com/eric-holt-gimenez/haiti-roots-of-liberty–r_b_431724.html.
[xii] Haitian Minister of Agriculture. Letter to Mr. Jerry Steiner, Executive Vice President for Sustainability and Corporate Affairs, Monsanto Company. March 26 2010.
[xiii] Guerin, Bill. “The seeds of a bribery scandal in Indonesia.” Asia Times Online. April 20 2005. http://www.atimes.com/atimes/Southeast_Asia/GA20Ae04.html.
[xiv] Kenfield, Isabella. “Monsanto’s seed of corruption in Brazil.” North American Congress on Latin America. October 16 2010. https://nacla.org/node/1417 .
[xv] Portnoff, Marc. “Prospects for solid and liquid biofuels in Haiti.” United States Agency for International Development. April 2007.
[xvi] Inter-American Development Bank. “Country strategy with Haiti: 2007-2011.” November 2007. http://enet.iadb.org/idbdocswebservices/idbdocsInternet/IADBPublicDoc.aspx?docnum=1309702 .
[xvii] Bell, Beverly. “Haitian farmers commit to burning Monsanto hybrid seed.” Huffington Post. May 17 2010. http://www.huffingtonpost.com/beverly-bell/haitian-farmers-commit-to_b_578807.html.
[xviii] Clapp, Stephen. “State Department official pledges to confront global biotech critics naysayers.” Informa.com. May 10 2010; Volume: 52, Issue: 09. Received via email on May 7 2010.
[xix] University of Michigan. “SNRE Professor Perfecto co-authors PNAS paper on family farms, biodiversity and food production.” ANN ARBOR, MI, February 22, 2010. http://www.snre.umich.edu/newsroom/2010-02-22/snre_professor_perfecto_co_authors_pnas_paper_on_family_farms_biodiversity_and_f
[xx]Final declaration of Haitian movements against Monsanto, June 4 2010.
[xxi] Weekly News Update. “Haiti: Thousands of farmers reject Monsanto’s seeds.” http://weeklynewsupdate.blogspot.com/2010/06/wnu-1036-haitian-farmers-reject.html . June 7 2010.
This article was written by La Via Campesina staff and originally published by La Via Campesina.
For more information:
10,000 Peasant Farmers March against Hybrid Seeds Provided by Monsanto
Haiti according to Haiti: International Aid as Colonialism
http://www.cipamericas.org/archives/2396
Of Donors and Disasters
http://www.cipamericas.org/archives/2077
This post is also available in: Spanish, Portuguese (Brazil)
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
Turkey: A vital player
- Editorial
- The Guardian, Wednesday 28 July 2010
- Article history
The dramatic expansion of Turkey's influence is more than just the product of a hyper-active foreign minister
What David Cameron said about Gaza yesterday was not new. He had already said that it was a giant open prison, and adding the word "camp" was not to ratchet up the rhetoric. What made it his strongest intervention yet in the conflict was the fact that he was speaking in Turkey, alongside Israel's former ally and now scourge, prime minister Recep Tayyip Erdogan, who went on to compare the Israeli forces that attacked the flotilla to Somali pirates. The lesson of this is that a British prime minister can say something in Westminster which he cannot repeat in Ankara. This acknowledges how important a regional power Turkey has become.
The dramatic expansion of Turkey's influence is more than just the product of a hyper-active foreign minister, Ahmet Davutoglu. Turkey has signed accords with Syria and Iraq. It defended the Sudanese president Omar al-Bashir as a good Muslim. Along with Brazil, it brokered an agreement to transfer half of Iran's supply of low-enriched uranium abroad – an offer that could still form part of the solution to the crisis. Turkey has transformed its relations with Russia and was the first to rush to Kyrgyzstan after the attempted ethnic cleansing of Uzbeks in the south. Join the dots of its contacts at all points of the compass around Ankara and there is some geographical truth in the opposition jibe that Mr Erdogan is trying to re-establish the Ottoman empire.
Turkey is doing what the European Union stopped doing when it ran into trouble over its expansion. It is using its soft power effectively. The fact that Turkey's view on Hamas or the Iranian president, Mahmoud Ahmadinejad, is different to the stance of the US and the EU should make its role as a go-between even more attractive. That is why Mr Cameron is fundamentally right to keep hammering away at what much of the rest of Europe now considers a lost cause: Turkey's membership of the EU. It is not just that Turkey has a fast-growing economy or that it has a youthful workforce. It is because, with the failure or stagnation of so many key US and EU policies in the region, we could really do with the help.
This is not to paper over the gaps that open up between civil rights in Turkey and European norms, nor the period of political turbulence that the Justice and Development party is about to enter as it approaches an election. Nor indeed do we minimise the contradictions of Mr Cameron's position: praising Turkey's candidacy, but stepping back in horror when millions of Turkish workers knock on our doors. But none of this undermines the value of building a secular, majority Muslim bridge to the Middle East, the Caucasus and central Asia.
.
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
Το μεγάλο πάρτι των τραπεζιτών
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
about greek justice
Οταν ένας ανώτατος δικαστής, ύστερα από 40 χρόνια θητείας, καταγγέλλει ότι η ελληνική Δικαιοσύνη καταποντίζεται μέσα σε φαινόμενα σήψης, στενών σχέσεων με την πολιτική εξουσία και αρνησιδικίας (λόγω των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων), η κατάσταση έχει φτάσει πραγματικά στο απροχώρητο.
Ο μέχρι πρότινος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ι. Παπανικολάου (συνταξιοδοτήθηκε στις 30 Ιουνίου), ως προϊστάμενος επιθεώρησης την περίοδο 2008-2009, κίνησε την πειθαρχική διαδικασία κατά του ανακριτή Ν. Ζαγοριανού για τη Siemens. Παλαιότερα είχε διατελέσει ο ίδιος εφέτης-ανακριτής στην υπόθεση ΑΓΕΤ-Καλτσεστρούτσι, επί κυβερνήσεως Κ. Μητσοτάκη. Ισως η θητεία του εκείνη τού στοίχισε πριν από μερικά χρόνια την επιλογή του, στη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου.Οι αποκαλύψεις του στην «Ε» είναι συγκλονιστικές. Μέσα σε μόλις ένα χρόνο έλαβε 1.200 καταγγελίες πολιτών για αδικαιολόγητη καθυστέρηση στις υποθέσεις τους, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν βάσιμες, και άσκησε 180 πειθαρχικές αγωγές κατά ανεπαρκών δικαστών.
Οπως ο ίδιος λέει, η ανεπάρκεια σε συνδυασμό με τις προνομιακές σχέσεις ορισμένων δικαστών με την εκτελεστική εξουσία οδήγησε σε ατυχείς επιλογές ηγεσίας και έφερε τη Δικαιοσύνη σε κατάσταση κατάρρευσης.
Τα διαθέσιμα στοιχεία είναι απογοητευτικά. Η Δικαιοσύνη, ως εγγυήτρια δικαιωμάτων και ελευθεριών, ως τιμωρός των εγκλημάτων διαφθοράς και θεμέλιο του κράτους δικαίου, βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση, που τα τελευταία κυρίως χρόνια έχει κορυφωθεί.
Τα συνεχή μείζονα σκάνδαλα της δημόσιας ζωής και η εμπλοκή με διάφορους τρόπους κορυφαίων δικαστικών λειτουργών (άλλοτε για την αποτροπή διώξεων και άλλοτε για τη συγκάλυψη ευθυνών) έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα το κύρος της. Οι παραιτήσεις δύο εισαγγελέων στην υπόθεση Βατοπεδίου, οι οποίοι κατήγγειλαν πιέσεις και παρεμβάσεις προϊσταμένων τους για να μη σταλεί η υπόθεση στη Βουλή, είναι ενδεικτικές.
Ο τρόπος που οι δικαστικές αρχές χειρίστηκαν επί δύο χρόνια την εξέλιξη μιας τόσο σοβαρής υπόθεσης όπως το σκάνδαλο της Siemens ενισχύει τις υπόνοιες για μεροληπτική στάση συγκεκριμένων δικαστών και εισαγγελέων υπέρ ορισμένων πολιτικών παραγόντων.
«Η πρωτοφανής βαθιά κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας οφείλεται στην αδυναμία των θεσμών της πολιτείας και βέβαια της Δικαιοσύνης να εγκαθιδρύσουν στη χώρα πραγματικό κράτος δικαίου», τονίζει ο κ. Παπανικολάου. Η καταγγελία του παίρνει άλλη διάσταση, όταν προσθέτει πως η ελληνική Δικαιοσύνη σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση αρρυθμίας και αναποτελεσματικότητας, έτσι ώστε ούτε το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών να ικανοποιείται ούτε οι πολίτες να αισθάνονται ότι υπάρχει δικαστική εξουσία που άγρυπνα προστατεύει και ελέγχει κάθε ανομία».
Για χρεοκοπία, μικρότερη αλλά ανάλογη της μη ομολογουμένης χρεοκοπίας της χώρας, κάνει λόγο και ο πρόεδρος του ΔΣΑ Δημ. Παξινός. Η Δικαιοσύνη χαροπαλεύει και χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και υψηλή αίσθηση καθήκοντος» προσθέτει.
Το παραδικαστικό, μια επιχείρηση αυτοκάθαρσης στο χώρο της Δικαιοσύνης, εξαντλήθηκε σύμφωνα με τον ίδιο σε προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και τιμωρία των «φτωχοδιάβολων», αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικά ανάξιους.
«Ο χρόνος και τα γεγονότα θα δείξουν αν έγινε πραγματικά κάθαρση» απαντά ο κ. Παπανικολάου, που θεωρεί ότι τα παραδικαστικά κυκλώματα έπληξαν την αξιοπιστία της Δικαιοσύνης.
Η θεσμική αστοχία της δικαστικής εξουσίας οφείλεται σε πολλές αιτίες. Μία από αυτές είναι η διαπλοκή των δικαστών με την εξουσία, η οποία προσπαθεί να τους χειραγωγήσει. Μια άλλη είναι η αδιαφορία της πολιτείας στην επίλυση χρόνιων προβλημάτων που θα ανακούφιζε τα δικαστήρια και θα προκαλούσε δραστική μείωση των εκκρεμοτήτων.
Η επιτάχυνση των δικών, μέσα από νέους πρωτοποριακούς θεσμούς, καθίσταται πλέον ζωτική ανάγκη προκειμένου να αποτραπεί η ουσιαστική κατάργηση της απονομής δικαιοσύνης στη χώρα!
Ο Ελληνας πολίτης παγιδευμένος μέσα σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών και εξωθεσμικών κυκλωμάτων, παρασυρμένος από μια ιδιότυπη δικομανία που τον οδηγεί να καταθέτει 350.000 μηνύσεις κάθε χρόνο μόνο στην Αθήνα, προσπαθεί, μάταια σήμερα, να βρει το δίκιο του. Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται να περιμένει 2-5 χρόνια, προκειμένου να του οριστεί δικάσιμος για πρώτη φορά, και συνολικά 6-8 χρόνια για να βγει απόφαση Εφετείου σε σοβαρές υποθέσεις κακουργημάτων.
Ταυτόχρονα, όπως ο ίδιος πρώην επιθεωρητής δικαστηρίων παραδέχεται, έχει να αντιπαλέψει τον κομματισμό και τη θρησκοληψία πολλών δικαστών, αλλά και μια ιδιότυπη «λευκή απεργία» που έχουν κηρύξει πολλοί, καθυστερώντας την έκδοση αποφάσεων και την έκβαση των δικών.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδης πήρε πρόσφατα την πρωτοβουλία και ανακοίνωσε μια πρώτη δέσμη μέτρων προκειμένου να μειωθεί ο χρόνος εκδίκασης των σοβαρών υποθέσεων. Πρωτοποριακοί θεσμοί, όπως ο ποινικός συμβιβασμός στα κακουργήματα με οικονομικό αντικείμενο που διαπράττονται χωρίς βία (κλοπή, απάτη, υπεξαίρεση κ.ά.), η διαμεσολάβηση από ανεξάρτητους διαιτητές στις εκατοντάδες χιλιάδες αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η απ'ευθείας προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας για μείζονος σημασίας υποθέσεις, ώστε να επιλύονται χωρίς χρονοτριβές τα νομικά και συνταγματικά προβλήματα που ανακύπτουν για χιλιάδες ενδιαφερομένους, είναι μέτρα που κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Αρκεί να μη χρησιμοποιηθούν και αυτά ως σημαία ευκαιρίας, ανάλογα με τα μικροσυμφέροντα της εξουσίας και των επαγγελματικών ομάδων. Σοβαρό ρόλο καλούνται να διαδραματίσουν και οι ίδιοι οι δικαστές, οι οποίοι οφείλουν να αφήσουν κατά μέρος τις συντεχνιακές λογικές, αλλά και οι δικηγόροι, που στην Ελλάδα τουλάχιστον ευδοκιμούν σε αριθμό, όσο σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης.
Σε κατάσταση μόνιμης αρρυθμίας
Το πρόβλημα της συμφόρησης στην απονομή της δικαιοσύνης δεν είναι νέο στην Ελλάδα. Για περισσότερα από 20 χρόνια οι κυβερνήσεις υπόσχονται ριξικέλευθες λύσεις που θα ανακουφίσουν τα δικαστήρια από τον φόρτο εργασίας και θα μειώσουν τη σημερινή απίστευτη ταλαιπωρία των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι στερούνται ουσιαστικά δικαστικής προστασίας.
Οπως όμως συμβαίνει συνήθως, το πρόβλημα, αντί να λύνεται, διογκώνεται διαρκώς. Οπως παραδέχονται πλέον όλοι, δικαστές και δικηγόροι, το φαινόμενο έχει πάρει διαστάσεις αρνησιδικίας.
Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να οριστεί το γεγονός ότι όλοι οι πολίτες που καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη δικάζουν για πρώτη φορά τις υποθέσεις τους με καθυστέρηση 2-5 ετών (ανάλογα με το δικαστήριο), εάν βέβαια είναι τυχεροί και δεν δοθεί αναβολή, οπότε πάμε στα 7 χρόνια; Πώς μπορεί να περιγραφεί μια κατάσταση που αναγκάζει τους πολίτες μιας χώρας να περιμένουν 6-8 χρόνια κατά μέσο όρο για να τελεσιδικήσει μια σοβαρή ποινική τους υπόθεση;
Το φαινόμενο μοιάζει λίγο-πολύ με το υπέρογκο ελληνικό χρέος, καθώς αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Κάθε χρόνο προστίθενται στις λιμνάζουσες και εκκρεμείς από χρόνια υποθέσεις χιλιάδες νέες αδίκαστες προσφυγές, αγωγές και μηνύσεις, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή ουδείς να γνωρίζει πότε και εάν θα εκδικαστεί η υπόθεσή του!
Το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν διαθέτει στατιστικά στοιχεία ούτε για τον αριθμό των υποθέσεων που εκδικάζονται ούτε για τις εκκρεμότητες που υπάρχουν. Εκτιμάται ότι πανελλαδικά οι εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις υπερβαίνουν το 1.000.000, σε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.
Μόνο στα διοικητικά δικαστήρια όλης της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία των ίδιων των δικαστών, οι εκκρεμότητες φτάνουν τις 350.000 δικογραφίες. Οι περισσότερες από αυτές (άνω των 140.000 υποθέσεων) εκκρεμούν μόνο στην Αθήνα.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας πνίγεται επίσης στις εκκρεμείς υποθέσεις, που αυτή τη στιγμή υπερβαίνουν τις 30.000!
Το Πρωτοδικείο της Αθήνας, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, σηκώνει ένα τεράστιο βάρος υποθέσεων κάθε χρόνο. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΣΑ ωστόσο, εκδικάζονται μόνο οι 4 στις 10 υποθέσεις των πινακίων, με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται τεράστιος όγκος δικογραφιών κάθε χρόνο.
Οι μηνύσεις αγγίζουν μόνο στην Αθήνα τις 350.000 ετησίως, γεγονός που επιβεβαιώνει τη «δικομανία των Ελλήνων», αλλά δεν βοηθά στην επίλυση του προβλήματος.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αφού και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η χώρα έχει, μαζί με την Ιταλία, την πρωτιά σε καταδίκες για παραβίαση του εύλογου χρόνου εκδίκασης των υποθέσεων!
Ολα αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, ενώ η χώρα μας διαθέτει τον 9ο μεγαλύτερο αριθμό δικαστών στην Ευρώπη (28,4 δικαστές ανά 100.000 κατοίκους), τη στιγμή που χώρες όπως οι Σουηδία, Ιταλία, Ισπανία και Τουρκία διαθέτουν λιγότερους από 14 δικαστές ανά 100.000 κατοίκους. Στον αντίποδα, βρίσκονται η Αγγλία με 22 δικαστές, η Αρμενία με 24 και η Φινλανδία με 34 δικαστές ανά 100.000 κατοίκους.
Η Ελλάδα διαθέτει, επίσης, σύμφωνα με στοιχεία του 2006, τον μεγαλύτερο αριθμό δικηγόρων στην Ευρώπη σε σχέση με τον πληθυσμό της. Σύμφωνα με έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχουμε 342 δικηγόρους ανά 100.000 κατοίκους, τη στιγμή που η αμέσως επόμενη χώρα, η Ιταλία, έχει 290 δικηγόρους ανά 100.000 κατοίκους, η Ισπανία 266 δικηγόρους, η Πορτογαλία 244 και η Γερμανία 168 δικηγόρους ανά 100.000 κατοίκους.
Σύμφωνα, πάντα, με την ίδια έκθεση, στην Ελλάδα αντιστοιχούν 12 δικηγόροι ανά έναν δικαστή, αναλογία από τις μεγαλύτερες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πρώτη με διαφορά είναι εδώ η Ιταλία (26,4 δικηγόροι ανά δικαστή) και ακολουθεί η Ισπανία (26,2 δικηγόροι ανά δικαστή). Η Πορτογαλία διαθέτει 14 δικηγόρους ανά δικαστή, η Δανία 13,6 δικηγόρους και η Ιρλανδία 11,7 δικηγόρους ανά δικαστή. Τη μικρότερη αναλογία έχουν Αζερμπαϊτζάν και Σλοβενία, όπου σε κάθε δικαστή αντιστοιχεί και ένας δικηγόρος!
Τα στοιχεία αποδεικνύουν δηλαδή ότι η αποτελεσματικότητα στη λειτουργία της Δικαιοσύνης δεν είναι θέμα έλλειψης δικαστών ή δικηγόρων. Αυτό που φαίνεται να μας λείπει είναι η επάρκεια σε ποιότητα στελεχών, η εύρυθμη λειτουργία των διοικητικών δομών και η τόλμη στη λήψη των αναγκαίων τολμηρών θεσμικών πρωτοβουλιών που θα ταρακουνήσουν τα λιμνάζοντα νερά και θα δώσουν ώθηση στην ακινητοποιημένη ελληνική Δικαιοσύνη.
Αντίθετα, μέχρι τώρα συνέβαινε το ανάποδο. Η πληθώρα δικηγόρων αποτελούσε για την επίσημη κρατική εξουσία τροχοπέδη στον περιορισμό της δικαστηριακής και κατ' επέκταση της δικηγορικής ύλης. Ετσι, πολλές προσπάθειες ή εξαγγελίες για αποποινικοποίηση ήσσονος σημασίας ποινικών αδικημάτων και καθιέρωση θεσμών εξωδικαστικής επίλυσης των διαφορών έπεφταν στο κενό.
Από την άλλη, πώς θα μπορούσε το ελληνικό κράτος να εκσυγχρονίσει τη Δικαιοσύνη (π.χ. με εισαγωγή τεχνολογιών αιχμής παντού), όταν η πολιτεία δεν διαθέτει καν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό και το είδος των υποθέσεων που εκδικάζονται κατ' έτος, ενώ ξοδεύει ελάχιστα χρήματα ακόμη και για τις στοιχειώδεις ανάγκες λειτουργίας των δικαστηρίων; Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (2006), η χώρα μας διαθέτει ένα από τα μικρότερα ποσά, συγκεκριμένα 0,2 ευρώ ανά κάτοικο, για παροχή νομικής βοήθειας προς τους άπορους, και ξοδεύει μόλις το 0,16% του προϋπολογισμού της για δαπάνες συντήρησης και λειτουργίας των δικαστηρίων, δηλαδή περίπου 30 εκατ. ευρώ ετησίως!
Το κόστος αυτό, μάλιστα, λόγω της δημοσιονομικής κρίσης, αναμένεται να μειωθεί ακόμη περισσότερο, τη στιγμή που η Βοσνία δίδει το 0,86% του ΑΕΠ, η FYROM το 0,49% και η Γερμανία υπερδιπλάσιο ποσοστό (0,35% του ΑΕΠ) από τη χώρα μας.
Διαφθορά, αδιαφάνεια, αναποτελεσματικότητα
Για φαινόμενα διαφθοράς, αδιαφάνειας και ανεπάρκειας δικαστών που, σε συνδυασμό με τον σφικτό εναγκαλισμό τους από την εκτελεστική εξουσία, έχουν οδηγήσει σε ατυχείς επιλογές ηγεσίας και έφεραν την ελληνική Δικαιοσύνη σε κατάσταση αμφισβήτησης και αναποτελεσματικότητας κάνει λόγο ο Ι. Παπανικολάου, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου έως τον Ιούνιο του 2010 και προϊστάμενος της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων το κρίσιμο διάστημα 2008-2009.
Είναι ο δικαστής που άσκησε πειθαρχική και ποινική δίωξη κατά του ανακριτή Ν. Ζαγοριανού για τους χειρισμούς του στην υπόθεση της Siemens, ενήργησε έρευνα για τυχόν ηθικούς αυτουργούς και χειραγώγησή του από προϊσταμένους και ήρθε σε σύγκρουση με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Τέντε, όταν επιχειρήθηκε να του αφαιρεθεί η υπόθεση. Είναι επίσης εκείνος που έδωσε εντολή να δημοσιευτεί η επίμαχη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κομοτηνής που δικαίωνε το Δημόσιο στη διαμάχη του με τη Μονή Βατοπεδίου.
Ο κ. Παπανικολάου μιλά για αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση πολιτικών και ποινικών υποθέσεων που συνιστά αρνησιδικία, αλλά και για μια νέα μορφή «λευκής απεργίας» των δικαστών που επιλέγουν να καθυστερούν επιτηδευμένα τη διάρκεια των δικών!
Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει από τη θητεία του ως προϊστάμενος Επιθεώρησης, μέσα σ' ένα μόλις χρόνο έλαβε περίπου 1.200 καταγγελίες-παράπονα πολιτών για αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεών τους, παράπονα κατά βάση δίκαια. Σε 700 περιπτώσεις ενήργησε αυτεπάγγελτη έρευνα για καθυστερήσεις, άσκησε 180 πειθαρχικές αγωγές και παρέπεμψε στην ολομέλεια του Αρείου Πάγου 32 δικαστές για απόλυση λόγω υπηρεσιακής ανεπάρκειας!
Ο κ. Παπανικολάου, συμφωνώντας με τον αείμνηστο τέως πρόεδρο του Αρείου Πάγου Στ. Ματθία, στηλιτεύει τη στενή σχέση δικαστών με την Εκκλησία. Οπως αποκαλύπτει, έστειλε επιστολή σε όλους τους δικαστές, στην οποία αναφέρει ότι ο κομματισμός και η θρησκοληψία νοθεύουν τη δικανική κρίση και ζητεί να διώκονται πειθαρχικά όσοι δικαστές επιδεικνύουν τις συγκεκριμένες συμπεριφορές. Για τα θέματα του όρκου επικαλείται την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Προτείνει, τέλος, μια σειρά από μέτρα, όπως η κατάρτιση νέου Οργανισμού Δικαστηρίων, ο περιορισμός των αναβολών στις ποινικές δίκες, η τήρηση του καθημερινού οκτάωρου ωραρίου των δικαστηρίων και η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για τον δικαστικό συνδικαλισμό.
Αναλυτικά η συνέντευξη:
- Ποια είναι η σημερινή εικόνα της Δικαιοσύνης;
«Η πρωτοφανής βαθιά κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας οφείλεται στην αδυναμία των θεσμών της Πολιτείας και βέβαια και της Δικαιοσύνης να εγκαθιδρύσουν στη χώρα πραγματικό κράτος δικαίου. Φαινόμενα διαφθοράς, αδιαφάνειας και κάθε μορφής ανεπάρκειες ή ανικανότητες, με προέχουσα την αρνησιδικία, έχουν περιαγάγει την ελληνική Δικαιοσύνη σε κατάσταση αμφισβήτησης, αρρυθμίας και αναποτελεσματικότητας. Ετσι ούτε το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών ικανοποιείται ούτε η Δικαιοσύνη λειτουργεί με έναν τέτοιον τρόπο που οι πολίτες να αισθάνονται ότι υπάρχει η δικαστική εξουσία που άγρυπνα τους προστατεύει και ελέγχει κάθε ανομία».
- Πόσο ικανοί είναι οι δικαστές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών; Πώς θα αποκασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη;
«Στα εύλογα αυτά ερωτήματα των πολιτών καλούνται να απαντήσουν χωρίς χρονοτριβή οι δικαστικοί λειτουργοί έμπρακτα με τη δικανική τους κρίση και με στάσεις και συμπεριφορές ανταποκρινόμενες στις προκλήσεις των καιρών και να γίνουν μπροστάρηδες στον αγώνα εξόδου της χώρας από την κρίση. Οι δικαστές και οι εισαγγελείς πρέπει να γνωρίζουν καλώς πως είναι μαχητές-υπερασπιστές του ύψιστου οχυρού της Δημοκρατίας».
- Τι αφήνει πίσω το παραδικαστικό; Εγινε πραγματική κάθαρση;
«Σε μένα που βίωσα εκ των έσω τα λεγόμενα "παραδικαστικά κυκλώματα", που τόσο έπληξαν το κύρος και την αξιοπιστία της Δικαιοσύνης, και μάλιστα υπήρξα και εισηγητής στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου στην υπόθεση του τ. προέδρου Πρωτοδικών Ευάγγελου Καλούση, οι πικρές μνήμες είναι νωπές, σύμμεικτες με αισθήματα οργής και αγανάκτησης για εκείνους που διέσυραν τη Δικαιοσύνη και τους έντιμους λειτουργούς της. Από την πλευρά μου τόσον ως αρεοπαγίτης όσο και ως αντιπρόεδρος του Α.Π. προϊστάμενος της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων, κατέθεσα στην προσπάθεια κάθαρσης της Δικαιοσύνης από το "παραδικαστικό" όλες μου τις δυνάμεις και ενήργησα κάθε τι το νόμιμο Ο χρόνος και τα γεγονότα θα δείξουν αν έγινε πραγματική κάθαρση».
- Μιλήσατε πρόσφατα για επίορκους, αριβίστες και οσφυοκάμπτες δικαστές και μάλιστα στην ηγεσία της Δικαιοσύνης. Τελικά η δικαστική ανεξαρτησία είναι άπιαστο όνειρο;
«Οσο εξακολουθεί να υπάρχει αλώβητος ο ομφάλιος λώρος σύνδεσης Δικαιοσύνης και εκτελεστικής εξουσίας και ο ασφυκτικός εναγκαλισμός της πρώτης από τη δεύτερη, που προκάλεσε τις ατυχείς επιλογές στην ηγεσία της Δικαιοσύνης με πολιτικά κριτήρια, τόσο θα εξακολουθεί να παραμένει φενάκη και όνειρο απατηλό η ανεξαρτησία, ως συνολική εικόνα, στον χώρο της Δικαιοσύνης».
- Ο Στ. Ματθίας είχε στηλιτεύσει τις ιδιότυπες σχέσεις πολλών δικαστών με την Εκκλησία. Πότε θα απαλλαγεί η Δικαιοσύνη από αυτή τη «στενή σχέση» με δεδομένο ότι έχουμε καταδικαστεί ήδη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το θρησκευτικό όρκο;
«Συμφωνώντας με τον αείμνηστο πρόεδρο του Αρείου Πάγου Στ. Ματθία, έχω τονίσει σε επίσημα έγγραφά μου, ως προϊστάμενος της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων, ότι ο κομματικός και θρησκευτικός φανατισμός, η θρησκοληψία, η θρησκομανία και οι ιδεοληψίες νοθεύουν σοβαρά τη δικανική κρίση και οδηγούν τον δικαστικό λειτουργό σε αυθαίρετες ή άδικες κρίσεις. Η Δικαιοσύνη θα απαλλαγεί από αυτές τις "στενές σχέσεις", όχι μόνο μέσω της δημιουργίας του κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου, κατ' εφαρμογήν της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, αλλά και όταν όσοι δικαστικοί λειτουργοί διακατέχονται από τέτοια νοθευτικά της κρίσης τους στοιχεία αποβάλλουν αυτά. Διαφορετικά θα πρέπει να ελέγχονται από τους επιθεωρητές και τον προϊστάμενο της Επιθεώρησης για τυχόν κατάδηλα εσφαλμένες κρίσεις τους, από δόλο ή βαριά αμέλεια, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, οφειλόμενες στις άνω αιτίες».
- Σε ποια όρια φτάνει η αρνησιδικία; Πόσο καθυστερεί σήμερα η εκδίκαση υποθέσεων του πολίτη;
«Η αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση πολιτικών και ποινικών υποθέσεων και έκδοση αποφάσεων εντός εύλογου χρόνου σε πολλές περιπτώσεις σήμερα βρίσκεται στα όρια της αρνησιδικίας ή τα ξεπερνά, με αποτέλεσμα εκτός των άλλων η χώρα μας να έχει το θλιβερό προνόμιο να μετρά τις περισσότερες καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβάσεις του εύλογου χρόνου απονομής της Δικαιοσύνης.
»Το σοβαρό φαινόμενο της αρνησιδικίας που πλήττει ευθέως το κύρος, την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης της χώρας και τραυματίζει καίρια το κράτος δικαίου, αφού προάγει σε παρανομίες και επιβράβευση ανόμων, ενώ εκτρέφει και τις αυτοδικίες, ήταν το κύριο πρόβλημα με το οποίο ήλθα αντιμέτωπος κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως προϊστάμενος Επιθεώρησης, από 1-7-2008 έως και 15-9-2009. Από τη θέση αυτή έζησα έντονα την αγωνία πολιτών και τα παράπονά τους για αρνησιδικία».
- Τι καταγράψατε;
«Από τις περίπου 1.200 αναφορές και καταγγελίες πολιτών που ερεύνησα και διεκπεραίωσα πολλές αφορούσαν παράπονα κατά κανόνα δίκαια, για αδικαιολόγητη καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης στις υποθέσεις τους. Επίσης σε 700, περίπου, περιπτώσεις, ενήργησα αυτεπάγγελτη έρευνα καθυστερήσεων στη Δικαιοσύνη. Ακόμη από τις 180 πειθαρχικές αγωγές που άσκησα κατά δικαστικών λειτουργών, η μεγάλη τους πλειοψηφία αφορούσε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης (για τις πολιτικές αποφάσεις η καθυστέρηση υπερέβαινε το οκτάμηνο από τη συζήτηση της υπόθεσης). Τέλος, δικάστηκαν στο ακροατήριο της ολομέλειας του Αρείου Πάγου δημοσίως 32 περιπτώσεις δικαστικών λειτουργών που παρέπεμψα για οριστική παύση λόγω υπηρεσιακής ανεπάρκειας κατά το άρθρο 60 του Κώδικα Δικαστικών Λειτουργών, από τις οποίες οι περισσότερες αφορούσαν κατ' εξακολούθηση αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης.
»Βέβαια κατ' αντιδιαστολή προς την αδικαιολόγητη καθυστέρηση υπάρχει και η δικαιολογημένη, οφειλόμενη στον φόρτο εργασίας των δικαστικών λειτουργών και σε ορισμένες περιπτώσεις στη σοβαρότητα και πολυπλοκότητα των υποθέσεων. Θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να τονίσω ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων μου διαπίστωσα ότι πολλοί δικαστές και εισαγγελείς επιτελούν στο ακέραιο το καθήκον τους, αγωνιζόμενοι φιλότιμα και με όλες τους τις δυνάμεις, προκειμένου να αντιμετωπιστούν επιτυχώς τα φαινόμενα της αρνησιδικίας.
»Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός ότι ως προϊστάμενος της Επιθεώρησης ευχαρίστησα εγγράφως τους δικαστές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου να περιορίσουμε την πέραν του οκταμήνου καθυστέρηση στις πολιτικές υποθέσεις».
- Ποια νομοθετικά μέτρα πρέπει να ληφθούν άμεσα ώστε να αλλάξουν τα πράγματα;
«Κατά τη γνώμη μου πρέπει να ληφθούν τα εξής μέτρα:
1 Κατάρτιση νέου σύγχρονου Κώδικα Οργανισμού των Δικαστηρίων, γιατί ο παρών 1756/88 όπως ισχύει έχει πλέον ξεπεραστεί σε πολλές διατάξεις από τις εξελίξεις και τις παρούσες ανάγκες για εύρυθμη λειτουργία της Δικαιοσύνης.
2 Προώθηση στη Βουλή προς ψήφιση της πρότασης σχεδίου νόμου που έχει καταρτιστεί και παραδοθεί στον υπουργό Δικαιοσύνης, για την αναμόρφωση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που κύριο στόχο έχει την επιτάχυνση και απλούστευση της πολιτικής δίκης.
3 Επίλυση όλων των προβλημάτων ώστε τα ποινικά δικαστήρια να λειτουργούν κάθε εργάσιμη ημέρα επί οκτάωρο ημερησίως (9 έως 4).
4 Αντιμετώπιση των αδικαιολόγητων αναβολών στις ποινικές δίκες και του εσχάτως εμφανισθέντος απαραδέκτου φαινομένου της "λευκής απεργίας" δικαστικών λειτουργών, κυρίως μέσω μιας επιτηδευμένα αργής διεξαγωγής της δίκης.
5Θέση νέων κανόνων δικαίου για τον δικαστικό συνδικαλισμό».
Χρειάζονται αυταπάρνηση και γενναίες αποφάσεις
Με το Μνημόνιο και τις ανατροπές που αυτό επιφέρει ακόμη και σε συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, με τη συνεχή διελκυστίνδα των σκανδάλων Siemens - Βατοπέδι μεταξύ Δικαιοσύνης και εξεταστικών επιτροπών, ξεχάσαμε εντελώς το θέμα της καθ' αυτό απονομής της, που ενδιαφέρει και το πολύ μεγάλο τμήμα των πολιτών που προσφεύγουν σ' αυτήν.
Οταν μια λίμνη είναι δηλητηριασμένη, η δηλητηρίαση επεκτείνεται σε όλα τα σημεία, αλλού πιο έντονα αλλού λιγότερο. Αναπόφευκτα λοιπόν η μη ομολογούμενη χρεοκοπία της χώρας έχει επιδράσει και επηρεάσει και την τρίτη, εξίσου, αν όχι περισσότερο, θεμελιώδη εξουσία, σε βαθμό μικρότερο ασφαλώς. Η πραγματικότητα είναι τραγική και οι χρόνοι απονομής της καθίστανται όλο και βραδύτεροι, οδηγούν σε αρνησιδικία.
Πώς φτάσαμε ώς εδώ θέλει πολύ συζήτηση και μια και βρισκόμαστε στην Ελλάδα, όλοι απεκδύονται τις ευθύνες τους και τις μεταθέτουν στους άλλους. Πάντως, όταν οι υποθέσεις προσδιορίζονται πλέον σε 4 και 5 ακόμη χρόνια, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, που η δυσοσμία του, η κακοφόρμισή του έχει γίνει ανεκτή και αποδεκτή από τους εκάστοτε κρατούντες. Ετσι, παρά τις κατά καιρούς επίπονες προσπάθειες κάποιων, λίγων, αρμόδιων υπουργών, η αδιαφορία της Πολιτείας είναι μοναδική, αφού ούτε για αναλώσιμα δεν διαθέτει χρήματα. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι στον κρατικό κορβανά εισρέουν από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης τεράστια ποσά, η σωστή διαχείριση των οποίων θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα χρηματοδότησης ακόμη και των υπηρετούντων σ' αυτήν λειτουργών.
Ετσι, η κατάσταση επιδεινώνεται, αφού το βάρος της δουλειάς επωμίζονται οι καλοί και άξιοι και για λογαριασμό των ράθυμων, χωρίς αυτό να λαμβάνεται υπ' όψιν και στην αξιολόγησή τους όταν έρθει η ώρα των προαγωγών, αφού η επετηρίδα τους ακολουθεί από την ημέρα της ορκωμοσίας τους.
Δεν μπορώ όμως να μην εκφράσω την εκτίμησή μου σε όλους αυτούς που, πιστοί στον όρκο τους, σχεδόν νυχθημερόν αγωνιούν, μοχθούν για να ανταποκριθούν σε μια χώρα που πλέει στη διαφθορά, στη διαπλοκή per mare, per terra και που για την αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών δεν επαρκεί ο υφιστάμενος αριθμός και έτσι, όταν η υπόθεση αχθεί ενώπιον των δικαστηρίων, ήδη έχουν διαφοροποιηθεί τα στοιχεία, έχουν αμβλυνθεί οι εντυπώσεις, έχει χαθεί η ουσία. Αλλωστε, με τον τρόπο που εξελίχθηκε το παραδικαστικό και την προσπάθεια για δημιουργία εντυπώσεων, τελικά τιμωρήθηκε ο φτωχοδιάβολος Στάθης ως Αλ Καπόνε, εξετέθησαν καλοί δικαστές, προς δόξαν των λίγων αναξίων που παρέμειναν στο απυρόβλητο. Καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες για την ανατροπή αυτού του δυσάρεστου σκηνικού που αφορά τον τρόπο λειτουργίας και απονομής της Δικαιοσύνης, αλλά δυστυχώς η εμμονή μας στα «κεκτημένα» και ο κυρίαρχος ωχαδερφισμός δεν επιτρέπει, προς το παρόν, αισιοδοξία. Η Δικαιοσύνη χαροπαλεύει και χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, χρειάζονται αυταπάρνηση και υψηλή αίσθηση του καθήκοντος.
ΦΑΚΕΛΟΣ
Δικαιοσύνη με ρυθμούς χελώνας
πετάξτε τους στην θάλασσα

Del.icio.us
Digg
Facebook
Newsvine
Reddit
Mixx
Twitter
StumbleUpon